„Giaur” jako powieść poetycka ostatnidzwonek.pl
      Giaur | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Giaur

„Giaur” jako powieść poetycka

Powieść poetycka była ulubionym gatunkiem twórców romantycznej literatury, lecz to Byron jako pierwszy w Europie opowiedział się za całkowitą swobodą twórczą, przez co został nazwany twórcą powieści poetyckiej nowego typu – byronicznej. Przed Byronem takie powieści pisał również jego kolega – Walter Scott, lecz tak jak w klasycyzmie – miały one przejrzystą konstrukcję i zachowaną chronologię zdarzeń, przez co przypominały formą i treścią rozbudowane ballady.

Byroniczna powieść poetycka wyróżnia się:
- połączeniem lirycznych i epickich elementów - synkretyzm rodzajowy.

- nasyceniem fabuły utworu elementami dramatycznymi (śmierć Leili) i silnym subiektywizmem (kilku narratorów daje nam kilka różnych punktów widzenia tej historii) oraz wprowadzeniem kilku narratorów (narratorów jest kilku – muzułmanin, przewoźnik, Giaur w spowiedzi),

- luźną, fragmentaryczną, otwartą, pełną zagadek i niedomówień kompozycją utworu. Byron celowo zatarł jasność konstrukcji utworu, by pobudzić wyobraźnię czytelnika, czego przykładem mogą być niedomówienia w losach głównego bohatera, niechronologiczność opowieści,

- zakłóceniem chronologii zdarzeń, zastosowaniem tzw. inwersji czasowej fabuły, czego przykładem może być fakt, iż najpierw czytamy opis opustoszałego domu po śmierci Hassana, a dopiero potem fragment dotyczący utopienia Leili,

- typem bohatera byronicznego,

- nastrojem grozy, niesamowitości i tajemnicy. Ponure wydarzenia dzieją się pod osłoną nocy, np. utopienie Leili: „Rozstąpiły się wkoło szklane błonie, / Zważałem ciężar: dziwnie mi się zdało – / Ruszył się – pewnie morze nim ruszało. / Może to było księżyca błyśnienie, / Nagle odbite o morza przestrzenie; / Patrzyłem ciągle, i wodne obręcze / W mniejsze i węższe ściskały się tęcze (…)”,

- orientalizmem, czyli przemyceniem do utworu elementów kultury i obyczajów (ukaranie niewiernej Leili było zgodne z tureckim zwyczajem), strojów (emir miał na sobie charakterystyczny dla orientu zielony strój, a Giaur albański) i słownictwa egzotycznego, ze Wschodu (orient znaczy wschód). Oto przykładowe słownictwo zaczerpnięte z kultury Wschodu: bajram - święto obchodzone na wzór naszego karnawału, emir, basza – tytuł wysokich urzędników tureckich dowodzących wojskiem, odaliska – biała niewolnica w haremie, kindżał – długi obosieczny sztylet.





On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Zobacz inne artykuły:

Inne
„Giaur” - streszczenie szczegółowe
Giaur - charakterystyka szczegółowa
„Wężowy poemat”, czyli geneza „Giaura”
„Giaur” jako powieść poetycka
Problematyka „Giaura”
Biografia Byrona
„Walka o wolność, gdy się raz zaczyna, / Z ojca krwią spada dziedzictwem na syna”, czyli byronowskie rozważania o wolności
Czas i miejsce akcji „Giaura”
Wpływ „Giaura” na polską literaturę romantyczną
Pozostali bohaterowie „Giaura”
Kompozycja „Giaura”
Znaczenie tytłu utworu
Nowatorstwo twórczości Byrona
Kalendarium twórczości Byrona
Plan wydarzeń „Giaura”
O Byronie powiedzieli...
Najważniejsze cytaty
Chronologiczny plan wydarzeń „Giaura”
Bibliografia





Tagi: